Tijdens mijn laatste loopje, een zogenaamde vogeltjeskijkenloop, nam een zeemeeuw dat wel heel letterlijk.

De meeuw in kwestie vond kennelijk mijn Sportrusten loopshirt niet mooi, of mijn blik niet vriendelijk genoeg en besloot mij aan te vallen.

Keer op keer scheerde hij al krijsend vlak over mijn hoofd, om mid-air op het hoogste punt, stilhangend, weer om te keren en de aanval opnieuw in te zetten.
Mijn lichaam kwam in de actiestand vol met adrenaline, met een behoorlijk verhoogde hartslag tot gevolg. Omdat de vogel mij maar bleef volgen een aanvallen heb ik de tegenaanval ingezet en ben naar hem gaan springen en schreeuwen, overigens tot groot (on)genoegen van voorbijgaande wandelaars en fietsers…

Toen het mij eindelijk lukte zo hoog te springen, met behulp van een zeer mannelijke oerkreet, dat ik (tot mijn eigen schrik) zijn poten toucheerde, droop de zeemeeuw af.

Het duurde even voordat mijn adrenaline weer uit mijn systeem en mijn hartslag weer terug was op het oude niveau…