Het is alweer ruim 8 maanden geleden dat ik een blessure had aan mijn linkerkuit. Die was toen binnen 2 weken over, precies op tijd voor mijn 10km in Egmond.
Helaas ben ik nu weer geblesseerd geraakt, anderhalve week geleden. Het leek niet veel, een lichte pijn onder in mijn linkervoet, een soort kortstondige kramp in de “grote teenspannerspier/pees”, zoals mijn fysio het in lekentaal aan mij uitlegt. Heel veel pijn doet het niet, het treedt alleen op tijdens het afwikkelen van mijn voet, maar het is behoorlijk irritant. Je wikkelt je voet daardoor net anders af, om te zorgen dat “de kramp” er niet inschiet. Daarmee belast je je voeten, ook de rechter, toch weer anders, met als gevolg wat krampjes op andere plekken… Lastig.
Hoe? Ik vermoed dat mijn paar nieuwe trendy casual schoenen de oorzaak zijn. Hoewel ik deze al twee weken zo nu en dan had gedragen, was een lange dag op deze schoenen waarschijnlijk de oorzaak. maar misschien ook wel de trigger van een onderliggende al langer bestaande overbelasting.
Maar nu mag (en kan) ik dus niet meer hardlopen en dat is behoorlijk irritant. Ik word sneller geïrriteerd, reageer kortaf op normale zaken. Ik merk nu wel dat het rennen in de buitenlucht mij heel veel rust brengt. Heerlijk, door wind, regen, in de zon, in de duinen, de bossen, het maakt niet uit, als het maar buiten is.
Naast de vele oefeningen die mijn fysio mij opdraagt, heb ik mijn looptrainingen vervangen door het trainen op mijn roei-ergometer achter in de schuur. Dat is wel goed voor me, mijn bovenlijf kon wel wat training gebruiken, als ik mijn spierpijn mag geloven. Ik moet langer herstellen en moet echt weer gaan opbouwen.
Nu maar hopen dat de blessure op tijd over is, de Dam tot Damloop is al over 24 dagen.
Mijn eerste vakantieloopje doe ik een rustige duurloop, mijn vogeltjeskijkenloop. Kan ik lekker rondkijken, wat foto’s nemen en genieten van de heerlijk rustige omgeving en de lekkere frisse ochtend.
bonnefooi de weggetjes in. En het is tijd voor een stevig tempo. Natuurlijk verdwaal ik. Na een omleiding van ruim 5 kilometer kom ik weer op bekend terrein. Eenmaal bij het kasteel van Cheverny, weet ik de weg ook weer terug naar de camping. Uiteindelijk loop ik dik 15 kilometer. De laatste kilometers doe ik het rustig aan, er moet nog wel gezwommen worden op deze hete dag!
Elke drie weken moet ik volgens het 
Afgelopen week zul je het wel gehoord hebben. Het was warm. Heel warm. We hadden zelfs een officiële hittegolf. Officieel? Ja, 5 dagen meer dan 25 graden Celsius, waarvan 3 boven de 30 graden Celsius.
Voor het eerst op aanraden van een van mijn trainers water met een scheut limonade en schepje zout gedronken. Bah.. Te veel zout.. Mocht ik ooit marathons gaan lopen, moet ik dat recept echt even bijstellen.
De meeuw in kwestie vond kennelijk mijn Sportrusten loopshirt niet mooi, of mijn blik niet vriendelijk genoeg en besloot mij aan te vallen.
Tijdens de ECI 
Daar sta je dan. Tussen alle medelopers. Zenuwachtig kijkend naar de startlijn, waarvan je weet dat de start nog 15 minuten duurt, er heel duidelijk afgeteld gaat worden, versterkt door luidsprekers die altijd te hard staan, en we waarschijnlijk massaal gezamenlijk gaan aftellen en er ook nog een startschot komt. En na dat startschot kun je echt nog niet gelijk gaan lopen, eerst moet de meute voor je weg. Maar goed. Je bent zenuwachtig of je bent het niet. Goed in de gaten houden al die mensen daar voorin, je zou het startschot eens missen!
t gaat zo door tot het kopje. Dan is het omhoog. Ik probeer met lichte tred (voor een schoon aan de haak 100 kilo zware vent is dat echt heel licht hoor…) en hoge cadens hardlopend de berg op te komen. Dat lukt heel aardig. Ik loop veel mensen voorbij, kan goed blijven ademhalen en mijn hartslag raakt net mijn omslagpunt aan nadat ik de top heb bereikt. De +-500 meter omhoog gaan in 6:10 m/km, de +-500 meter naar beneden in 4:30 m/km. Heerlijk. Hebben al die duintrainingen toch hun nut gehad. Ik begin in een flow te raken. Het is en blijft wel zwaar en warm. Daar lopend in de brandende zon. En die wind? Ja, aan het strand vast wel, maar hier zo tussen al die bomen is er geen zuchtje te bekennen! Pffff… Ik begin een behoorlijk warm hoofd te krijgen.
Ik sprint naar de finish, lach vriendelijk naar de camera’s, inclusief de camera van mijn vriend, geef Koen de Jong van 
Volgens mijn horloge heb ik er 53:38 over gedaan. Wat? 53 minuten?? Echt? Nee, ik moet mijn horloge te laat hebben aangezet, of te vroeg uit… snel naar de borden met uitslagen lopen. Bruto tijd: 54:25. Coole gast man! Dan moet mijn netto tijd ergens in de 53 minuten zijn. En ja hoor. Netto tijd: 53:43, 5:22 min/kilometer, ofwel an incredible amazing astonishing 11,17 km/hr. Wow! De
James is volgens zijn 
Na een mooie opwarmwandeling van het station naar het circuit kleed ik me om in een (onverwarmde) Paddock. Het stinkt er nog naar motorolie en rubber. Niet te lang in blijven staan, krijg je alleen maar hoofdpijn. Maar het geeft ook wel mooi sfeer aan deze run op het circuit.
De 5de kilometer gaat richting strand, met een klim, om daarna het steile pad af te stormen (voorzichtig, het ziet er nat en glad uit) naar het mulle strand. Mijn loopmaatje loopt bij me weg, ze heeft er zin in. Gelukkig zie ik dat de zee zich weer aan het terugtrekken is en er ook een stuk wat harder maar nog nat strand is waar iedereen loopt. De wind is fors. Ik probeer vooral een lichte pas te houden, met 180 passen per minuut. Dat werkt, ik loop erg gemakkelijk (relatief dan…) en weet het tempo rond de 6:15 te houden. Halverwege haal ik mijn loopmaatje weer in, die het erg zwaar heeft op het strand. Na 6 kilometer begint het hard te regenen en harder te waaien. Mijn tempo loopt terug naar 6:25-6:30. Iets na het 7 km punt gaan we door het echte mulle zand weer de boulevard op. Even doorzetten, niet wandelen, blijf die lichte pas houden, zo moedig ik mezelf het zand door en de helling op! En dan het laatste stuk naar het 8 km punt nog even tegen de harde wind en striemende regen in. Gemiddeld loop ik het hele stuk tegen de wind in in 6:25m/km.
Van verkleumde en rillende vrijwilligers krijgen we drinken en DE medaille.
Eind februari doe ik nog een inspanningstest, maar nu bij het
De conclusie bij beide testen is overigens gelijk. Er zit veel vermogen en talent in mijn lichaam. Helaas komt dat er nog niet helemaal (of helemaal niet…) uit. Dat geeft wel hoop op de toekomst dat ik mijn plafond qua hart en longen nog niet heb bereikt. Nu maar hopen dat mijn spieren en pezen ook mee kunnen groeien.
Rowing and Running 